Hayat bazen ne tuaftır değil mi?  Karşınızdaki bu denli küstah ve bencil iken siz her daim ona kibar davranmak zorundaymışsınız gibi açık açık olmasa da sinsice bir baskı uygulanır üzerinizde...Siz aslında bu baskının farkındasınızdır ama açıkça uygulanmadığı için söyleyecek cümleniz yoktur çünkü bilirsiniz ki konuşacak olsanız karşı taraf bu durumu kabullenmeyecek ve siz sadece onun gözlerinin içine bakıp " ben aptal mıyım çocuk mu kandırıyorsun sen " dercesine bakmaktan öteye geçemediğiniz gibi kendi huzurunuzu da bozmuş olacaksınız...
Sevmediğim insanlara karşı  kibar olmayı bu nedenle sevmiyorum aslında yapaylık geliyor,basitlik geliyor ,yapmacıklıkmış gibi...Bu nedenledir ki sevmediklerime mecburen bile olsa sıcak kanlı davranmak gibi yeteneklerim yoktur.Evet evetttt Yetenek diyorum çünkü inanın bu bir kabiliyet meselesidir...Bu neye benzer biliyor musunuz hırsızlığa .... Neden mi? cüzdanı çalan kişi öyle bir çalar ki  cüzdan gider iş biter biz olayı yeni yeni fark ederiz buda onun gibi... Bu nedenle aşırı hareketli ve konuşkan insanlar daima tercih sebebim olmuştur çünkü zararın nasıl ve nereden geleceğini iyi bilirsiniz...

Neyse dönelim asıl meselemize bazen hayat şartları sıcak olmasa da kuru kuruya sevmediklerimize sırf sevdiklerimiz için bir merhaba demeyi gerektirir lakin dersiniz demesine de içinizden nelerde beraberinde dersiniz kim bilir ...Şimdi iş yerimde ki masama oturdum sırtımı arkama yasladım bu gün ona merhaba demeden nasıl sıyrıla bilirim bu işin içinden diye düşünüyorum kendimle cebelleşiyorum...Çözüme sonunda kavuşuyorum sevdiklerimizi kırmamış olmak,kendimizi de üzmemek için unuttum demek bazen en masumane kaçış yoludur...Birde üstüne böyle bir şarkı ilaç gibi
geldi bana...